Akceptacja swoich ułomności

Przypomnij sobie jak wiele razy mówiłeś, że nie pasujesz do tego miejsca i że to nigdy nie będzie twój świat. Następnie pomyśl, jak bardzo jesteś człowiekiem, jak wiele masz ułomności i jak bardzo okazujesz się być uzależnionym od spraw tego świata i prymitywnych potrzeb gatunku ludzkiego. Dalej uważasz, że tu nie pasujesz? Przecież to idealne miejsce dla Ciebie! Non stop potykasz się o własne nogi, nawet ten świat nie musi Ci podkładać pod nie kłód. A to dopiero początek zabawy. Jeżeli jesteś ponad to, to udowodnij, zamiast non stop szczekać. Masz dużo czasu - masz całe życie. I tak wątpię, że to Ci wystarczy. Więc walcz dalej z naturą ludzką i jej ułomnościami. Walcz całe życie tracąc co chwilę siły, by pod koniec życia w zmarnowanych strzępkach umysłu dostrzec, że wystarczyło zaakceptować to, kim jesteś i gdzie jesteś. Bo lepszego życia nie byłeś w stanie otrzymać, dostałeś to, na co zasłużyłeś. Dostałeś prosto w ręce idealny dowód, że jesteś częścią tego mechanizmu, lub może kiedyś zrozumiesz, że stanowisz jego całość. Dopiero gdy zaakceptujesz swoje dotychczasowe ograniczenie i zauważysz swoje łańcuchy, będziesz mógł je z siebie zdejmować i stawać się nieograniczoną energią miłości.